Ik ging op enen morgen

Een middeleeuws danklied

1.
Ik ging op enen morgen, al door den Aerdenhout.
Daar zag ik onverborgen Gods werken menigvoud:
De vogeltjes zongen en maakten vreugd,
De konijntjes liepen in 't wilde, mijn hert was zeer verheugd.
2.
Ik zag den bloemkens spruiten van veelderlei couleur,
Kruiden goed van virtuiten en daartoe zoet van geur,
Ik ging Hem loven alleen waardeur,
Zij uit de aarde spruiten en staan in haren fleur.
3.
Ik zag de duinen hoge daar voor de zee gesteld:
O God, door Uw vermogen beletten zij 't geweld,
Al van de baren woestig verstoord;
Gij hebt gesteld hare palen, dat zij niet komen voort.
4.
Toen loofd' ik God almachtig, van herten zeer verneerd:
Want door zijn werken krachtig zo heeft Hij ons geleerd:
Dat men alleen U moet gehoorzaam zijn,
De gever aller goeden, der zieken medicijn.

Oudere spelling:
1.
Ick gingh op eenen morgen
al door den Aerdenhout,
daer sagh ick onverborgen
Godts werken menighfout;
de vogeltjes songen en maekten vreugt,
de konijntjes liepen in 't wilde,
mijn hert was seer verheught.
2.
Ick sagh de bloemtjes spruyten
van veelderley coleur,
kruyden goet van virtuyten
en daer toe soet van geur;
ick gingh hem loven alleen waer deur
sy uyt der aerden spruyten
en staen in haeren fleur.
3.
Ick sagh de duynen hooge,
daar voor de zee gestelt;
o Godt, door u vermoge,
beletten sy 't gewelt
al van de baren woestigh verstoort;
ghy hebt gestelt hare palen,
dat zy niet komen voort.
4.
Doen loofd ick Godt almachtig,
van herten seer verneert;
want door sijn wercken krachtig
so heeft hy ons geleert,
dat men alleen u moet gehoorsaem zijn
de gever aller goeden,
der zieken medecijn.